Was het een beetje vol te houden?
Jazeker het was zelfs uitstekend vol te houden, we hadden natuurlijk prachtig weer, al was het soms een beetje te warm. Er zijn heel wat liters zweet doorheen gegaan en water er in. Ik ben heel blij dat ik geen blaren heb opgelopen, daar was ik nog wel een beetje bang voor, maar fysiek was het heel goed te doen ja. En het gezelschap van mensen maakte dat het aantal kilometers vrijwel ongemerkt voorbij gaat.

Dat was de opzet, om mensen mee te nemen op dat Pionierspad vanuit het kasteel het Muiderslot, laat je eigen kastelen achter en kijk eens naar het nieuwe land.

Dat was inderdaad de metafoor, het beeld. Bij de afronding van mijn boek "Authentiek" vroeg ik mij af hoe dit onder de aandacht te brengen en de metafoor van de reis bleef een beetje   hangen, het was het thema van het laatste hoofdstuk. Ik dacht ik ga een voettocht maken, maar hoe dan en waar dan. Toen stuitte ik bij toeval op het Pionierspad, ik wist niet van het bestaan er van en ontdekte dat het door de Flevopolder liep en dat was wat teleurstellend in eerste instantie omdat het mij recht en kaal leek. Dat bleek overigens geweldig mee te vallen. Toen zag ik dat deze tocht allemaal metaforen in zich had. Het begon in de burcht van zeker weten, het gaat het nieuwe land in, het nieuwe land van deze nieuwe tijd waar we ook nog nieuwe wegen moeten zoeken, onderweg met tochtgenoten en dan aankomen in de Herberg, niet echt een absoluut eindpunt, vanuit hier gaat de reis ook weer verder, kortom een tocht vol met metaforen.

Je schrijft  in je boek dat je in deze postmoderne tijd waarin alles versplinterd is en iedereen eigenlijk op zichzelf is aangewezen op reis moet gaan, op zoek moet gaan, om je eigen verhaal weer te maken. Allerlei mensen hebben met elkaar gesproken, zijn er ook ontdekkingen gedaan deze week?

Ik vind dat wat vroeg om dat te beantwoorden omdat ik er nog bovenop en middenin zit. Ik heb ontzettend veel verhalen gehoord en ik heb ook heel veel verhalen niet gehoord  van mensen die met elkaar hebben gesproken. Wat ik zag gebeuren was dat er erg veel geknikt werd en dat er aan het eind ook emailadressen en telefoonnummers werden uitgewisseld. Ik denk dat als mensen hun eigen kleine individuele verhaal vertellen dan roept dat herkenning op bij de ander en dan blijkt dat een groter verhaal te zijn, maar de insteek is wel dat kleine eigen verhaal waar mensen de volledige ruimte voelen om dat te vertellen. Vervolgens constateren ze de verwantschap met andere kleinere verhalen en wordt het misschien een groter verhaal van de tocht.

Even voor alle duidelijkheid, het waren niet leden van één kerkgenootschap, of van één stroming, of mensen die elkaar van te voren kenden.

Nee, mensen kwamen langs allerlei wegen, soms op mijn uitnodiging, gewoon uit mijn eigen netwerk. Het waren soms lezers van mijn vorige boek "Van de kaart", maar mensen kwamen ook via Twitter en inderdaad mensen kwamen uit heel verschillende hoeken, van behoorlijk evangelicalen en orthodox tot vrijzinnig tot ook nieuwe spirituelen en zoekers. Het was rijp en groen en alles door elkaar.

Een van de ontdekkingen is natuurlijk dat die mensen inderdaad met elkaar in gesprek kunnen gaan, niet over elkaar, zoals de bekende Klaas Hendriks en Gerrit de Fijter hadden gedaan, maar ook echt met elkaar.

Ja, als je dat voorbeeld noemt, dat was heel verrassend. Ik had dat niet georganiseerd en niet gepland. Maar het is wel gebeurd dat twee mensen die in de afgelopen jaren over elkaar van alles in de pers hadden gezegd, elkaar nog nooit gezien bleken te hebben. Ik had ze onafhankelijk van elkaar uitgenodigd en ze zijn samen op dezelfde etappe mee geweest. Ze hebben met elkaar gewandeld en in de krant was te zien hoe de een de arm op de schouder van de ander legde. Ze werden het natuurlijk niet eens, dat hoefde ook helemaal niet, dat had ook niemand verwacht, maar ze spraken met elkaar , ze lachten met elkaar en ze reden ook op een achterbank samen terug naar het beginpunt. Ik kan me niet voorstellen dat het niet op de een of andere manier het beeld dat ze van elkaar hadden heeft veranderd.

Authentiek laat zich lezen als een reisgids in de 21ste eeuw, in het postmodernisme, hoe gaat de reis vanuit hier in Vollenhove nu verder?

Geen idee! In elk geval in vertrouwen en stap voor stap, levend bij de dag. De Herberg is de plek waar we vandaag even op adem komen maar van hieruit gaan we verder. Ik loop dan niet meer het pionierspad, maar morgen zal ik ook weer tochtgenoten tegenkomen en jij ook en wij allemaal. Ik weet dus niet hoe het verder zal gaan.

De Internetcommunity ZoekenGeloven.ning.com, die nu Tochtgenoten heet, zal blijven bestaan, er is inmiddels ook een website  http://www.BoeleYtsma.nl en ook daar kunnen mensen elkaar treffen

Ja, precies, in die zin gaat het zeker verder, digitaal. Het internet is een belangrijke plek waar mensen elkaar tegen kunnen komen, dus Tochtgenoten.nl is een plek waar verhalen, ook jouw verhaal terecht kwam en de foto's en de filmpjes over deze week.

Het motto blijft dus: Ga op reis en gebruik die reisgids Authentiek van Boele P. Ytsma.
Ja!

Boele Ytsma bedankt.

Boele P. Ytsma "Authentiek" , Lelystad 2010, uitgeverij Meinema, ISBN 978 90 211 4265 4