Op maandagmiddag loop ik vanaf de zuidpunt van Manhattan naar Times Square. Ik had dat altijd al eens willen doen en dan doe je dat dus gewoon, als je er toch bent. Ik loop door het Financial District, China Town, Little Italy, Soho en Greenwich en beland uiteindelijk via Broadway op Times Square. Hemelsbreed een afstand van iets meer dan zeven kilometer; de diversiteit is gigantisch. Elke buurt heeft zijn eigen sfeer, zijn eigen geur, zijn eigen mensen en tegelijkertijd is het allemaal zo typisch New York.

Precies een week later ben ik in Toronto en het valt me op dat alle cafés de WK wedstrijden uitzenden. Aan een serveerster vraag ik hoe dat zit, aangezien Canada niet mee speelt. Ze legt me uit dat de mensen die afkomstig zijn uit de deelnemende landen ook graag voetbal willen kijken. Ze kan zich dus niet voorstellen dat ze niet alle wedstrijden uitzenden. Dat zou klanten kosten.

Nog eens vijf dagen later ben ik op een feestje in Montréal en sta te kijken van het grote aantal nationaliteiten dat zich daar bevindt, net zoals ik twee weken eerder had meegemaakt tijdens een salsafeest in New York. Het is supergezellig. Ik praat met een Filippijnse jongen en een Libanees meisje. Ik noem het feit dat de culturele diversiteit zo groot is in de Canadese steden en dat dat hier dus gewoon wel werkt. Ze begrijpen me niet goed en ik leg uit dat we in Nederland een politieke partij hebben die zojuist 24 zetels heeft gewonnen en dat die het liefst alle moslims het land uit zou sturen. Dat vinden ze moeilijk te geloven. Dat tolerante Nederland? Wie stemt er nou op zo’n partij? Hoe heeft dat zo ver kunnen komen? Ik leg uit dat tijdens de verkiezingscampagnes verschillende partijen hebben ingespeeld op de crisis en de angst voor armoede en werkloosheid en dat daardoor een partij als deze een voedingsbodem heeft gekregen.

Op dat moment zijn we een beetje uitgekletst. De Filippijn vraagt of ik nog bier wil en gaat dat halen, de Libanese stelt me voor aan haar vriend die net komt aanlopen. We proosten en bij de volgende slok bedenk ik me dat we in Nederland eens wat minder naar politici moeten luisteren en wat meer het leven moeten vieren.

Door Jeroen van Dinteren
www.jeroenvandinteren.nl