De jaren van 1999 tot 2009 waren intense jaren voor mij. Soms iets te intens, met geboorte en dood zo dicht op elkaar. Ik kreeg levenslessen waar ik, in tegenstelling tot wat de populaire opinie doet geloven, niet per definitie wijzer van werd. Het baren van een kind gaat voor een vrouw namelijk met zoveel hormonale en lichamelijke veranderingen gepaard, dat de intellectuele capaciteiten tijdelijk gereduceerd worden. Er is geen sprake van een ernstige IQ-daling, maar wel van een behoorlijke bewustzijnsvernauwing die ook in de eerste jaren van het moederschap nog doorzet. En dat is terecht. De zorg voor een mini-mens is tamelijk belangrijk, dunkt mij. De aandacht voor mijn moedertaak kwam de ontwikkeling van onze drie kinderen dan ook zeker ten goede - mijn ontwikkeling bleef echter wat achter als we buiten beschouwing laten dat ik mij aan het einde van de derde borstvoedingsperiode een echte lactatiedeskundige kon noemen (wat zoveel wil zeggen als dat ik alles over borstvoeding weet).

Mijn bewustzijnsvernauwing en oppervlakkigheid wat betreft de wereld buiten onze deur werden nog erger toen mijn geliefde en de vader van mijn kinderen door kanker getroffen bleek, net op het moment dat ik me zoetjesaan ging beraden op een nieuwe carrière. Anderhalf jaar later ging mijn geliefde dood, ondanks alle inspanningen die wij geleverd hadden om het tij te keren.
Een geliefde verliezen aan de dood is een levenles die haar weerga niet kent, maar ik werd er niet wijzer van. Ik kan zelfs met zekerheid claimen dat ik er dommer van werd, en had men mijn IQ getest, dan hadden we vrijwel zeker een daling gezien ten opzichte van tien jaar daarvóór. De stress en de frustratie, de pijn en het verdriet dompelden mijn hersenen in noradrenaline en cortisol. Mijn lijf was in voortdurende staat van paraatheid, in vecht- en vluchtmodus, en een en ander liet weinig ruimte voor verdieping en concentratievermogen om nieuwe informatie in mij op te nemen.

De weg terug naar het normale leven was een moeizame tocht die de volgende drie jaren bijna volledig in beslag nam. In al mijn dommigheid probeerde ik namelijk steeds weer het oude ideaalbeeld te herstellen. Ik wilde een gezonde man en drie kinderen in een gelukkig kerngezin. Tja... dat is natuurlijk niet zo gek, maar in mijn geval wel onmogelijk. Pas toen ik besefte dat ik een nieuw perspectief moest bedenken, ging ik snel vooruit. Met dat nieuwe perspectief op het leven wat nog voor mij ligt, kwam ook de zin in mijn leven en in verdieping weer terug. De nieuwe doelen gaven mij nieuwe energie en het hervonden optimisme voorzag me van daadkracht.
En toen kwam ik erachter dat de wereld, en niet alleen mijn wereld, in tien jaar tijd ernstig is veranderd en gleed ik weer ernstig onderuit.

Meer lezen? Wanneer u vriend van Zinweb wordt, krijgt u een jaarabonnement op Speling cadeau!

Eerder gepubliceerde fragmenten uit Speling vindt u in ons archief