De verbinding tussen lichaam en ziel was gegroeid, maar nu de verbinding met mijn omgeving nog. In het ziekenhuis was het spannend geweest en dat ik heb gedeeld met een select familiegezelschap. Er zijn ook dagen bij geweest dat ik geen bezoek kon hebben; ik was hard aan het werk.

Buiten het ziekenhuis was er een grotere groep mensen die betrokken waren en meeleefden. Zij werden geïnformeerd via e-mailberichten, sms en telefoongesprekken. Vanaf het moment dat ik thuis was, was er van beide kanten de behoefte om elkaar weer te ontmoeten en uit te wisselen. Maar ik was niet voorbereid op de verschillende reacties van mensen. Er was een kloof ontstaan. Er kwamen mensen op bezoek die het verschrikkelijk vonden wat ik had meegemaakt en die echt geraakt waren, het bijvoorbeeld ook een ramp vonden dat ‘het’ terug kon komen. Dat was echte beleving vanuit hun hart. Maar ik deinsde terug, herkende mezelf niet want dat voelde als een zware, duistere deken die over mij heen werd gehangen waardoor mijn licht kon doven. Kanker en donker hebben bijna dezelfde klank. Merkwaardig genoeg overleden er in deze tijd een aantal bekende mensen aan alvleesklierkanker. Ik probeerde mijn eigen ervaring, beleving en vertrouwen te delen. Na een tijdje had ik een manier gevonden en ontstond er een inspirerend gesprek, maar dat lukte niet altijd.

‘Ik ken iemand die ook alvleesklierkanker heeft gehad, tien jaar geleden en die heeft geen chemo gehad en die springt nu vrolijk rond op Curaçao.’ Goed bedoelde ondersteuning, maar ik ben niet die kennis.. Het meest heb ik geworsteld met reacties rondom de chemobehandelingen. Veel mensen hebben in hun omgeving iemand die zo’n behandeling krijgt. Maar liefdevolle, hartelijke en betrokken mensen bleven termen als ‘gif’, ‘troep’ en ‘ chemische rotzooi’ gebruiken. Ook dat voelde als een jas die me niet meer paste maar die me wel zwaar maakte. Ik had niet altijd de energie om ertegen in te gaan.

Soms voelde het alsof ik in een andere film zat. Zeker, er zijn levensbedreigende momenten geweest. Maar ik heb het hele ziekteproces toch vooral als een gift ervaren. Als de mogelijkheid om te ontdekken waar mijn kracht, verbinding, talent en mogelijkheid ligt. Op een ochtend begreep ik dat ik liefdevol met die verschillen moest omgaan. Iedereen maakt dit proces op zijn eigen manier door. Soms ervaarde ik het als een liefdevolle test van het universum om bij mezelf te blijven. Niet in de verdediging te schieten, iemand zijn of haar beleving laten. Daardoor wordt de ontmoeting lichter.