Je was nog maar zeventien jaar, toen je besloot om in het oude moederland naar je bestemming te gaan zoeken. Ik heb je met lede ogen laten gaan, terwijl de tranen van binnen zachtjes drupten.

Omdat je vliegt, mag je maar één tas bagage meenemen. Vijftien kilo in totaal. Hoe pak je een heel leven in? Hoe maak je keuzes in wat je het meeste nodig hebt? Ik zit op een stoel in je kamer en kijk naar dat kind van mij, dat al uitvliegen wil. Dat niet zal gaan studeren. Dat nog nooit langer dan een paar nachtjes van huis is geweest en nu de oversteek maakt van Ierland terug naar Nederland. Waar hij na zijn geboorte precies één jaar woonde. Hij droomt in het Engels. Hoe kan hij in het Nederlands leven? Ik voel het gevaar kietelen aan mijn hart.

Uit je kast trek je achteloos wat onderbroeken, wat t-shirts, de sokken zonder gaten en de spijkerbroeken met rafelende rand. We hoefden van jou geen nieuwe garderobe aan te schaffen voor je vertrok. En gelukkig, gelukkig, zal je de eerste tijd bij je tante inwonen en ben je dus veilig en niet zo alleen en kan ik gewoon slapen ‘ s nachts.

In gedachten dwaal ik af naar 1976. Zeventien was ik toen. Wachtend op het leven dat eindelijk kon beginnen. Het vertrek van Curaçao waar ik m’n hele jeugd doorbracht. Alleen met het vliegtuig naar Nederland. In m’n nieuw aangeschafte rok en trui. Ik ging van de tropen naar de winter. Als ik al bang was, heb ik het toen niet willen voelen.

Terwijl ik knabbel aan het koekje van eigen deeg, sta jij ineens op en trekt je oude ochtendjas van de rand van je hoogslaper. De hoogslaper die je vader samen met je maakte, nog niet zo lang geleden en die zo verschrikkelijk stevig aan de muur is bevestigd, dat er nooit iets anders dan die hoogslaper in die kamer zal staan. Zonder mijn kind om in te slapen.

Het is die ochtendjas die me doet begrijpen hoe groot en eng deze stap voor je is. Die grote donkerblauwe ochtendjas waarin je elke ochtend de trap op naar boven loopt om wakker te worden onder de douche. Die als een tweede huid om je jongemannenlichaam valt, die jou zoet en zacht omhult als je lui op de bank tv ligt te kijken.

Ontroerd kijk ik toe als je hem in je reistas propt, daarmee alle nog beschikbare ruimte opvult en je kamer vol van jou achterblijft als jij die avond vertrokken bent...