Schilderen is voor mij een deel in mijzelf zoeken wat authentiek is, wat geen compromissen aangaat.  Om daar te komen is rust en stilte nodig, het juiste klimaat oproepen in de dagelijkse beslommeringen.

Als je dan schildert is het of je leven er van afhangt. “Het maakt niet meer uit, wie je bent, hoe je heet.” Je daalt af in je zielegebied en wat daar uit komt, daar sta zelfs ik verteld van. Het echte authentieke heeft geen plan, geen strategie. Dat komt vanzelf en soms jaren later zie ik pas fragmentarisch terug, waar het schilderij of beeld werkelijk over gaat.

In dit zielegebied of hoe je dit ook mag noemen, zijn geen beperkingen en het materiaal dient zich vanzelf aan. Gewoon beginnen en durven te blunderen. Dat in het diepe springen spreekt mij aan. Als kunst leven is, dan moet je niet vergeten te leven. Ik vind dat je niet alleen maar kunstenaar bent. Ik denk dat je aan kunst doet, met alles wat in je vermogen ligt. 

In mijn werk laat ik me inspireren door alles wat er om mij heen gebeurt en probeer een nieuwe w