In ieder geval, worden bij het bepalen van de liturgie van onze diensten aanvaardbare teksten en enigszins haalbare melodieën met zorg gekozen. Maar makkelijk blijkt het niet altijd te zijn. Uit volle borst samen zingen komt wel voor, daar niet van.

Het Liedboek der Kerken en Tussentijds bevatten geliefde liederen die met ontroering en enthousiasme ten gehore worden gebracht. De melodie blijft in je hoofd. Maar op den duur kan een tekst erg gedateerd raken. Vertwijfeld zie je dan mensen zich afvragen: wat zing ik eigenlijk? Dan blijkt een melodie uit zichzelf om een nieuwe tekst te vragen. Zelfs psalmen kunnen een dergelijk effect op mensen hebben en tot onverwachtse creativiteit leiden.
Op het stationsplein van Rotterdam is het een drukte van belang. In deze gele bouwput is poëzie ver te zoeken, zou je zeggen. Maar niets is minder waar. Van verre hoor ik iemand luid zingen. Onmiskenbaar psalmgezang. De melodie ken ik: psalm 23, De Heer is mijn Herder, prachtige tekst, vooral niet aankomen! Maar de woorden die ik hoor klinken mij niet vertrouwd in de oren. Een lange jongeman met lang rastahaar komt mij met verende tred tegemoet. Nonchalant gooit hij met de linkerhand zijn weekendtas over zijn schouder, terwijl hij met de andere hand zijn eigen gezang dirigeert. Hij galmt:

Psalm zeshonderdzesen-
zestig is mijn lied
Er valt niet te grazen
in ‘t Haags Tweede Kamer
Mijn God zegt mij  duid’lijk
die Wilders moet weg!

Het is voor het eerst dat ik het getal van de duivel – 666 - op een psalmmelodie en voor politieke doeleinde hoor zingen! En het is even wennen. Op zich is het maken van nieuwe teksten op oerbekende melodieën een zinnige bezigheid. De zojuist verschenen bundel LICHT is zo’n poging. Bij de try outs in de gemeenten bleek hoe geslaagd die poging is: jong en oud zingen zonder noten, op een herkenbare melodie, teksten uit deze tijd. Maar 666 op een psalmmelodie is even zeldzaam als Halleluja-roepende Remonstranten. Alhoewel…

Remonstrantse Gemeente Nieuwkoop, 14 november jongstleden. De preek ging over de zegeningen van de secularisatie. Het werd een vrolijke, opwekkende dienst. Terwijl de kerkgangers de kerk verlaten zet de organist spontaan een melodie in die iedereen kent. En Remonstrant of niet, de hele kerk barst in een spontaan: glory glory halleluja.
In de gloria, wij kunnen het dus wel! Hadden we toch naar de Synode gemoeten?

Bron: Adrem januari 2011

Afbeelding: 666 het nummer van het beest. Van William Blake