In mijn belijdenis staat: ‘Geloven in Jezus Christus betekent voor mij allereerst hoop en vertrouwen hebben dat het in de wereld anders kan worden. Ik verwacht van de gemeente dat ze kritisch staat, t.a.v. onrecht dat er geschiedt, dat ze oplossingen zoekt daar waar anderen in de verdrukking komen…’ Ter bemoediging kreeg ik van ds. Keyser als dooptekst mee: Wordt niet gelijkvormig aan de wereld maar wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken… (Romeinen 12:2) Zij motiveerde deze keuze in haar toespraak. ‘Het gaat in dit tekstwoord om een voortdurende verandering van binnenuit. Een vernieuwing van innerlijke gezindheid.

Als je telkens vernieuwd wordt van binnenuit dan blijf je er bovenuit! Dan blijf je diezelfde moed en hoop behouden waarvan je nu nog zo onaangevochten in je belijdenis getuigt. Wat een profetische en pastorale blik! Want onaangevochten was ik wel. Pas later ontdekte ik dat je met doopsgezinde dadendrang jezelf en anderen behoorlijk voorbij kunt lopen. Er is te weinig balans tussen buitenkant en binnenkant. Is de essentie van geloven niet ook te vinden in overgave en vertrouwen? In het je terugtrekken in stilheid, leegte en wachten? Komt de werkelijke verandering niet daarvandaan?

In mijn eerste gemeente vlakbij Noordpolderzijl aan het Wad verbond één van de zusters God met het kerende tij. Ik begrijp steeds beter wat ze bedoelde. Inkeer en omkeer horen bij elkaar. Net als de beweging van eb en vloed. De woorden van Paul Schnabel (bij de aftrap van het jubileumjaar in Amsterdam) – de kerken zouden voorrang moeten geven aan spiritualiteit – zijn me uit het hart gegrepen. Met vier collega’s, gefaciliteerd door Mennorode, werk ik aan een reisboekje over doopsgezinde spiritualiteit. We zoeken een balans tussen overgave en engagement en geloven in de kracht van de vernieuwing van binnenuit. We willen ons met anderen trainen in een houding van loslaten, wachten, verwachten en verbinden. Niet om navel te staren maar om er bovenuit te blijven!