Het klooster op de Rupertsberg is kleiner en compacter dan dat van de Dissibodenberg. De ene toren (er zijn er twee) van de kerk lijkt er afgeschoten te zijn. In werkelijkheid is hij afgebrand, in brand gestoken door de vijandige bevolking van Bingen dat er recht tegenover ligt. Volgens de gids stond de bevolking van Bingen en dan vooral de seculiere geestelijkheid zeer negatief tegenover de succesvolle Hildegard en haar roemrijke klooster. Zij was bovendien een geduchte concurrente voor hun inkomsten. In Christus’ tijd gold al: “niet één profeet is welkom in zijn vaderstad”.
Gek genoeg is Bingen een onbeduidend, ietwat grauw stadje dat na zo veel eeuwen in de 19e eeuw definitief wraak lijkt te hebben genomen door de ruïnes van de  Rupertsberg op te blazen. Wanneer je nu vanaf de Rupertsberg naar de overkant van de Nahe kijkt, staat daar de parochiekerk van Bingen. In al haar onbeduidendheid heeft zij de tand des tijds doorstaan. Het klooster is helemaal verdwenen op een paar wandbogen na die in het huidige kantoorgebouw ingemetseld zijn. Je voelt nog altijd de animositeit van het stadje aan de overkant. Hildegards faam heeft echter meer dan de tijd doorstaan.

Bij de rondleiding in het museum “am Strom” komt de persoon van Hildegard meer en meer tot leven.  Allerlei deelpersoonlijkheden van haar blijken niet van haar te zijn. Het wordt sterk in twijfel getrokken of ze Causae et Curae heeft geschreven. Ze zal ongetwijfeld een vrouw geweest zijn met een brede algemene kennis zoals dat onder monniken gebruikelijk was in de Middeleeuwen. Hildegard was echter geen arts of kruidengenezeres. Ze was een leidinggevende non met sterke managementskwaliteiten.

Daarnaast kreeg ze visioenen door. Haar eerste drie boeken zijn opgetekend op aanwijzing van haar. Daarover bestaat geen twijfel. Ze kon delegeren. Voor het beschrijven en schilderen van haar visioenen had ze medewerkers: de monnik Volmar en haar medezuster Richardis. Daarnaast onderhield ze een indrukwekkend netwerk. Een netwerker “avant la lettre”. Alle groten van de toenmalige christenheid behoorden tot haar kennissenkring. De belangrijkste daarvan was Bernardus van Clairvaux. Slim had ze hem uitgekozen om haar terzijde te staan in haar door vijandigheden geteisterde leven. Hij bleek van ongekend belang voor haar te zijn. Dankzij zijn steun brak haar faam door.
Het is vanaf haar tweeënvijftigste jaar dat haar roem groeit en groeit. Dat is het jaar van haar doorbraak: de voltooiing van haar eerste en beroemdste werk “de Scivias” en de verhuizing naar haar nieuwe klooster op de Rupertsberg.

foto: gravure van het oorspronkelijke klooster op de Rupertsberg