Na het museum vertrekken we naar de Dissibodenberg. Daar wacht ons FreiFrau (barones) von Racknitz op. Zij is de erfgename van de berg met haar ruïnes. Ze vertelt met passie over haar levensproject. Ruïne na ruïne opbouwen, samenwerking en soms strijd met de diverse monumenten en milieu organisaties en de oorlogsjaren in Berlijn. Ze is tachtig en loopt met rasse schreden de berg op. Typisch Duitse landadel die de tand des tijds eveneens met veel kracht en noblesse heeft doorstaan. Een indrukwekkende persoonlijkheid.

Haar dochter neemt nu de Scivias Stiftung over. Met de oude barones gaat een schat aan kennis verdwijnen. Ze weet ontzaglijk veel. In de oorlog zijn veel stenen van de ruïne verdwenen naar Odernheim dat aan de voet van de berg ligt. Om de door de oorlog beschadigde huizen te herstellen. We lopen over de aardlijn en voelen de kracht en energie. De barones die landbouwkundig ingenieur is weet haarfijn uit te leggen waarom er hier een aardlijn is. Haar liefde voor deze plek en Hildegard is tastbaar.

Ik ben helemaal stil gevallen na dit bezoek. Er gaat van alles door me heen. Mijn eigen kloosterervaringen en medezusters. Het duikt plotsklaps op. Ik zou (bijna) geloven in vorige levens. Daniëlle heeft nog meer moois voor ons in petto. Een kruidentuin, klooster Eberbach en een kinderdorp waar een vriendin van haar werkt. Tenslotte is er een bezoek aan het prachtige edelstenen museum in Idar-Oberstein. Ook daar wacht ons weer een heel goede gids op, met een zeer uitgebreide kennis van stenen en edelstenen.

Omdat ik voor Hildegard ben meegegaan, beperk ik me in dit weblog tot haar. De één na laatste dag  steken we met een veerpont de Rijn over, naar  Rüdesheim. Rüdesheim heeft in tegenstelling tot Bingen duidelijk meer handel gemaakt van Hildegard. Terrasjes, restaurants, hotels en winkels. Het is luxer en gezelliger, rijker en meer verzorgd.

Door de nauwe straatjes rijden we naar de Wallfahrtskirche. Daar stond eens het tweede klooster dat Hildegard gebouwd heeft, het klooster van Eibingen. Het was een klooster voor zusters die niet van adel waren. De adellijken zaten op de Rupertsberg. Ook dit klooster is verdwenen. Waarschijnlijk eveneens in de Dertigjarige oorlog. Er staat nu een kerk met een reliekenschrijn van Hildegard. Indrukwekkend! Dit reliekenschrijn wordt nog altijd druk bezocht. Er staan allerlei heiligen en niet-heiligen op afgebeeld waaronder Dissibod (niet heilig) en St. Rupert (wel heilig).

Johannes de Doper is eveneens afgebeeld. Hij was één van de favoriete heiligen van Hildegard. Dit raakt me omdat hij ook de patroon van de kartuizers is. Het is een moderne maar mooie kerk. Vanuit de Abtei St. Hildegard, de huidige benedictinessenabdij even verderop, wordt hij beheerd. Deze abtei die in 1900 gebouwd werd, is de moeite van een bezoek waard. Al is het alleen maar om de winkel te bezoeken. Het is de enige boekhandel die de Scivias in Duits en Latijn, met prachtige kopieën van de visioenen, verkoopt. Een echte aanrader, dit werk. Je hebt het al voor 44 euro.

Verder is er het prachtige beeld van Hildegard. Het staat ook in het museum “am Strom”. Hier in de tuin van de abdij komt het echter meer tot haar recht. Er zitten gaten in de sluier. Waar de wind doorheen waait. Een frisse wind van een vrije geest. Na duizend jaar is dat wat Hildegard achterlaat. Een feministe “avant la lettre”, een vrije geest in een besloten samenleving waarvan de regels strak en vast lagen.
Met veel dank aan de gepassioneerde “guidance” van Daniëlle Houbrechts die een netwerk van prachtige gidsen heeft.

foto: reliekenschrijn met de afbeelding van Johannes de Doper