Hoe zouden ze reageren en zouden ze me wel kunnen volgen in mijn verhaal. Zou het hen wel aanspreken, enz. Te horen aan het applaus na afloop hoefde ik daar niet over in te zitten. Op een paar schoonheidsfoutjes na ging het wel goed en vol goede moed keken Sikke en ik uit naar de première. Op donderdag 22 september hadden we de laatste repetitie. Wiesje Jansma, mijn regisseuse, was nog niet helemaal tevreden over enkele scènes. En ik had zelf ook enige twijfel over de scène waarin ik mijn onbegrip moest tonen over Jan Mankes, die tijdens zijn ziekbed berustte in zijn lot. Ik vond mijn kwaadheid hierover wat onnatuurlijk overkomen. Zo veranderden we de mise en scène hier en daar nog een beetje en dit was toch nog wel even behoorlijk hard werken, ook in de paar dagen die daarop volgden. Maar het gaf wel voldoening en het voelde naderhand ook beter, zodat mijn vertrouwen groeide.

De première op 25 september 2011 j.l. in de Vermaning te Holwerd.
En toen kwam daar op avond ervoor nog het verrassende telefoontje van Anneleen Mankes. Het was haar toch gelukt om op tijd in Nederland aan te komen en ze wilde heel graag onze voorstelling bijwonen. We schakelden onze kinderen in om haar de volgende dag van het station te halen en ervoor te zorgen dat ze op tijd in Holwerd kon arriveren. Wat een cadeautje maar ook wel spannend. Hoe zou zij het ervaren? Toen we de volgende dag in de Vermaning aankwamen was de kosteres al druk aan het koffiezetten en bonbons te rangschikken op etagères terwijl haar man druk in de weer was met stoelen en tafels. Een ander gemeentelid was druk bezig om alle feestelijke zelfgemaakte hapjes op schalen te leggen. Het zag er allemaal heel professioneel uit en lekker!. Op mijn kaptafel lag een doosje bonbons met een lief kaartje van de kinderen en leiding van de zondagsschool, zo leuk vond ik dat! Van Wiesje (regisseuse) kreeg ik nog enkele bemoedigende woorden plus een prachtig boeket en een klein zorgpoppetje om de laatste twijfels weg te nemen. Nu moest het toch wel goed komen, en het kwam goed!

Het publiek, ruim 150 mensen, reageerde op die momenten zoals ik had gehoopt en ze waren muisstil op andere momenten waar dat nodig was. Ik genoot ervan en had soms het gevoel alsof ik vleugels had. De muziek en de beelden van Sikke, alles klopte. In de pauze kwam Anneleen heel even om het hoekje kijken en me gedag zeggen. Het was een ontroerend weerzien waarin we elkaar alleen maar even hebben vastgehouden. Het mooiste compliment wat ze me na afloop van de voorstelling kon geven, was dat ze werkelijk haar oma in mij herkende. We zouden er later nog een hele avond over praten. De vele lovende en warme reacties na afloop gaven ons beiden een heel goed gevoel en vol vertrouwen gaan we ons voorbereiden op de verdere optredens.   Wordt vervolgd……..