De kerken, die iedere dag verder afbrokkelen, zien schoorvoetend in dat we in een seculiere samenleving zijn terechtgekomen. Mensen hebben geen boodschap meer aan een dogmatisch verhaal. En dus wordt bij levensbeschouwelijke instellingen de vraag relevant hoe ze de oude boodschap van Compassie en Presentie zo kunnen vertalen dat moderne, kritische mensen van nu er nog naar willen luisteren. Als kerken gaan begrijpen dat het er in de eerste plaats om zal gaan om mensen te ondersteunen in de kunst van het dagelijks leven, die tevens de kunst van het omgaan met elkaar is, zouden ze nog heel wat kunnen betekenen.

En als er dan alleen nog maar betaald gaat worden voor productie-arbeid, dus ook in de zorg!, hoe wordt er dan nog tijd (en geld) vrijgemaakt voor de bezinning op de kwaliteit van de houding van mens tot mens, die de basis vormt voor een goede zorgrelatie?

Al deze dingen doen mij inzien dat, willen we een goede sfeer in de omgang met elkaar creeren, we dat helemaal zelf moeten doen, en elkaar daarin ook moeten scholen! Doe-het-zelf: dat is de oplossing! Want ons zelfrespect, daarop bezuinigen we toch niet?

[Bron]