Ik blijf even stil liggen, tot het gesuis in mijn oren wat afneemt. Ga dan in gedachten mijn hele lijf na: wat doet er zeer? Het voelt verdoofd, en een beetje pijn in de schouder, dat is alles. Voorzichtig, heel voorzichtig krabbel ik overeind. Haal stoffer en blik, om alle scherven bij elkaar te vegen. Jammer van die scherven, maar wat een wonder dat mijn lijf nog heel is! ‘Dank u, dank u’ sein ik naar Boven.

Even later voel ik me nog steeds wat duizelig, en ga een moment op de bank liggen. Dan ko-men de mijmeringen: wat kan je leven toch ineens een andere wending nemen. Door een dergelijke klap, maar het kan op zoveel verschillende manieren. Van het ene moment op het andere is niets meer zeker, je voelt je wankel, verward, bang. En wat dan?

Zo’n val lijkt het leven zelf wel: je kunt struikelen, vallen, maar je mag er ook altijd weer op vertrouwen dat er een vaste grond is die je kan dragen. Soms ben je gewond, soms sta je ongeschonden weer op en kom je met de schrik vrij. Zo gaan we allemaal onze levensweg, met vallen en opstaan, gedragen door God.
Tot slot dan nog een wijze raad, voor je levensweg en voor het dagelijks leven: onderschat nooit een drempeltje!