‘Het lijdt m.i. geen twijfel dat zich gedurende de laatste duizend jaar diepgaande veranderingen hebben voorgedaan in de ervaring van de mens. In sommige opzichten is dit duidelijker dan veranderingen in zijn gedragspatronen. Alles doet vermoeden dat de mens God heeft ervaren. Geloof was nooit een kwestie van geloven dat Hij bestond, maar van  vertrouwen in de Aanwezigheid die werd ervaren en erkend te bestaan als een zelfvaliderend gegeven. Naar alle waarschijnlijkheid zijn er heden ten dage veel meer mensen die níet de Aanwezigheid van God ervaren, noch de Aanwezigheid van Zijn afwezigheid, noch de afwezigheid van Zijn Aanwezigheid.’ R.D. Laing. Uit: The Politics of Experience.

Gelooft u in God? Ik zou niet weten waar ik anders in moet geloven. In de vooruitgang van de wereld? Ik begrijp de vraag niet. In uzelf? De ene dag wel, de andere dag niet. In de liefde? Daarvan moet je de deur niet te lang open laten staan, anders gaat de warmte eruit.

Gelooft u in God? Zegt u ja, dan geeft u daarmee tegelijkertijd aan dat u gelooft in Zijn bestaan. Maar als u dat gelooft, waarin gelooft u dan precies? In er-moet-toch-iets-zijn? In het Hogere? Nee, als u aangeeft te geloven in het bestaan van God, dan gelooft u in een persoonlijke God, hetgeen eigenlijk al in de vraag besloten lag.

Gelooft u in het bestaan van de Geest? Zegt u ja, dan zeg ik u dat niet na, omdat ik van mening ben dat wij daarmee de Geest tekort doen, om reden van Zijn Alomtegenwoordigheid. Want is in Zijn bestaan geloven niet een zwaktebod als wij Zijn Aanwezigheid aan den lijve kunnen ervaren?
Hoe komen we aan die lijfelijke ervaring? Wat moeten we doen om hoogte te krijgen van de Geest? We kunnen maar één ding doen: De sprong in het diepe maken.