Klokslag half vijf stonden we voor de deur en werden we begroet door koster Sjoerd vd Galiën, een Fries om útens, met de woorden: ‘Moai dat jimme der binne, kom der mar gau yn, ik haw de kofje brún’. Dat gaf een vertrouwd gevoel!

Voor de preekstoel was er voor ons een mooie grote ruimte gecreëerd, zodat we met gemak alle spullen kwijt konden. Ik had de indruk dat ik nauwelijks een microfoon hoefde te gebruiken vanwege de goede akoestiek. Na enige weken rust was het weer even wennen, maar dat duurde kort, ik zat er zo weer in..  In de pauze vertelde iemand dat hij in het huis naast mw. Mankes was geboren. Als klein jochie had hij dat beeld van Mozes wel in haar kamer zien staan. De buurt sprak er schande van, vertelde hij. ‘Wie heeft er nou een beeld in de kamer staan, wat een Rooms gedoe!’  Na afloop voerden we nog een kleine discussie over wat nu eigenlijk de werkelijke reden is  geweest dat Anne niet meer aan het werk is gekomen binnen de Broederschap.

Waarschijnlijk weken haar denkbeelden teveel af van het destijds gangbare Doopsgezinde geloofsgedachtegoed. Het vasthouden aan wat prof. van der Bergh van Eysinga haar in de jaren twintig van de vorige eeuw heeft bijgebracht en het verre van zich houden van het latere historisch onderzoek over de historiciteit van Jezus, is misschien ook wel één van de redenen geweest.  

Op donderdag 2 februari traden we op in ‘Tresoar’ in Leeuwarden waarin het Rijks- en Provinciaal archief is ondergebracht. Op dit moment zijn er drie tentoonstellingen te bezichtigen: ‘Doopsgezind, mijn Passie’ – ‘Doperse Diaspora’ – ‘Doopsgezinden uit Frieslands verleden’. Er kwam een zeer gemêleerd publiek op af en de zaal was nagenoeg uitverkocht. Ook de tweede keer op 1 maart 2012 is inmiddels volgeboekt. ‘Ik ben gereformeerd’ zei iemand na afloop  tegen me, ‘en ik wist niets van Doopsgezind af, maar nu iets meer en ik heb ervan genoten’. Toen we nog even zaten na te praten met Jelle Krol, de grote animator achter dit geheel, zeiden we tegen elkaar. ‘Wat zou het nou mooi zijn dat we er door deze activiteiten een paar nieuwe leden bij zouden krijgen, al waren het er maar honderd, oké vijftig dan of desnoods tien!’. Waar doet ons dit toch aan denken? 

Utrecht was ook een hele belevenis. Het wordt nu toch wel tijd dat we een navigatiesysteem aanschaffen want de computer stuurde ons naar een verkeerd gedeelte van de Oude gracht en toen moesten we een heel eind omrijden om op de goede plek te komen. Midden op een brug belden we de koster, die ons op zijn fiets het laatste eindje door de stad loodste. Door allerlei nauwe straatjes en over glibberige grachten, vanwege de hard bevroren sneeuw, kwamen we uiteindelijk we uit bij de prachtige oude Vermaning die gevestigd is in een oude Bierhal. De kerk met zijn prachtige gebrandschilderde ramen deed me een beetje denken aan ‘Het Nieuwe Verbond’ in Rotterdam. Het was bijzonder om in een morgendienst te spelen. Voor de dienst kwam een mevrouw op mij af die vertelde dat de broer van haar grootvader bij mw. Mankes op de catechisatie zat en dat zij dan ook wel eens met hen zat te kaarten. Een mooi verhaal, ik kon dan ook niet nalaten om dat even in mijn stuk te verwerken.