Want gebeurt dat niet bij iedereen? Weten wij altijd zo precies welke overtuigingen waar zijn en welke niet? Is het niet wat erg toevallig dat onze eigen overtuigingen altijd net de enige ware zijn? Ik heb er zelf ook wel een paar die door andere weldenkende mensen onzin gevonden worden, dus wanneer gaat er een belletje rinkelen, zo van ‘dit kan echt niet’? Ik denk dat zoiets zou moeten gebeuren, op het moment dat je overtuiging de liefdevolle verbinding aantast met mensen, met de maatschappij, met de wereld. Er is een morele regel, die over de hele wereld, in alle tijden en binnen en buiten alle godsdiensten, boven alles gaat: ‘blijf in de liefde’.  

Een Noorse jongen laat zien hoe dat moet. Op de Nederlandse TV wordt Björn geïnterviewd die op het eiland Utøya maar ternauwernood aan de dood ontsnapt is. Het gaat over straf. ‘Ik hoop’, zegt Björn, ‘dat de rechter een zo goed mogelijk oordeel velt, op basis van de beschikbare informatie’. ‘Een zo goed mogelijk oordeel’?! roept de verslaggever verbaasd. ‘Wil je dan geen wraak?!’ ‘Nee’ zegt de jongen. ‘Het belangrijkste is, dat we trouw blijven aan wie we waren voor deze verschrikkelijke dag plaatsvond. Ik vind het belangrijk om trouw te blijven aan onze idealen en overtuigingen die we vóór 22 juli hadden.’