Mocht het waar zijn, dat alle dingen een begin en een eind hebben, dan is één ding nog waarder: dat de Geest er altijd geweest is en er altijd zijn zal, want Hij blijft maar waaien, dwars door de ramen van onze keukens en kamers.

Een andere vraag is hoe de Geest eruitziet. Hij ziet er onmogelijk uit. Dat komt doordat Hij onwaarneembaar is. Daarbij is Hij ook onnoembaar. In de loop der tijd werd het Onnoembare God genoemd. Het is per slot niet meer dan een menselijke gewoonte iets een naam te geven. En zo kwam God aan Zijn naam. Eenmaal gevestigd werd binnen het Christendom de goddelijke naam in drieën gedeeld…

Wat er op de wateren zweefde moet lichter zijn geweest dan een veertje. Dus zeker geen steen. Een steen kan niet op het water zweven, maar gaat kopje onder. De Geest kan niet zinken, doordat Hij niet onderhevig is aan de zwaartekracht.

Wat overduidelijk nog lichter is dan een veertje is licht. Want licht heeft helemaal geen gewicht, al legt het meer gewicht in de schaal dan al het andere te samen dat ons bestaan mogelijk maakt. Wel, als de Geest licht is - en wat kan Hij anders zijn? - dan was het licht dat eens op de wateren zweefde. Eens? Dat licht is er nota bene nog! We kunnen het alleen niet zien. Het enige dat wij kunnen zien is alles wat door het licht verlicht wordt; niet het licht op zich. Ook de Geest Zelf kunnen wij niet met het blote oog waarnemen, maar er is wel een lichtpuntje! En dat betreft de tekenen van de Geest die, waar dan ook, in een onbewaakt moment aan het licht treden.

Zenmeester Huang-Po (ca 849) sprak niet van God, maar van het Onnoembare. Hij zei: ‘Het is als de zon die zich aan het firmament openbaart. Zijn luister doordringt de tien uithoeken van het heelal, en er is niets wat zijn doorgang kan belemmeren.’