Die Benedictijnen verlieten de plaats echter snel en werden in 1132 gevolgd door cisterciënzer monniken. Een orde die toen haar bloeiperiode kende dankzij de faam van Bernardus van Clairvaux. Deze zal ongetwijfeld in Orval geweest zijn. De geschiedenis van de Abdij wordt gekenmerkt door een opeenvolging van bloei en verval.

In de loop van de 18e eeuw vergaarde Orval ontzaglijke rijkdommen. In juni 1793 werd Orval verwoest door de Franse troepen: de abdij had onderdak verleend aan Oostenrijkse troepen, kanonnen gegoten die tegen Frankrijk waren gebruikt, meegeholpen aan de ontsnapping van Lodewijk XVI en vooral te veel rijkdom vergaard.

In 1926 wordt weer een nieuwe periode van herstel ingeluid. Er wordt een nieuw klooster gebouwd in Romaanse stijl. In 1931 beginnen de monniken met het brouwen van bier. Een schot in de roos gezien de enorme vraag vandaag de dag.

Je kunt nu de ruïnes van het oude klooster bezichtigen waarin Romaanse en gotische elementen elkaar aanvullen, en de oude kruidentuin die ongetwijfeld een ware ontdekking is voor herboristen. Ook het nieuwe klooster uit het Interbellum maakt door zijn gele steen en rechte lijnen veel indruk. De Abdijkerk kreeg in 1939 de titel van basiliek.

De plek straalt rust en vooral ruimte uit. Dat laatste is een echt kenmerk van Orval. Helaas is de taverne op de weg naar de Abdij nogal een trekpleister voor dagjestoeristen, motoren enz. In de binnencour van de Abdij heb je daar echter absoluut geen last van. Als gast mag je ’s avonds de ruïnes bezoeken hetgeen een heel speciale ervaring is.

De paradox in de geschiedenis van de Abdij van Orval is dat hoe strenger een abt er op toezag dat de regels van de orde strikt werden nageleefd, hoe meer het aantal monniken toenam.