We staan midden tussen de rommel, de huiskamer ligt vol met speelgoed. Ze hebben een aparte speelkamer, maar ja, dat is natuurlijk niet gezellig, dus sleepten ze alles naar binnen. Maar dan wordt het etenstijd, en moet er opgeruimd worden. Timo gaat zuchtend aan de slag, maar Noa vertraagt op slag haar pas. ‘Oma’, zegt ze, met haar braafste stemmetje, ‘ik ga wel eerst de speelkamer opruimen’. Als ik een paar tellen later om een hoekje kijk, zit ze rustig in een boekje te bladeren. ‘Dit werkt niet Noa’, zeg ik kort, ‘kom op, eerst de kamer, Timo hoeft het niet alleen te doen’.

Schoorvoetend loopt ze mee, pakt een legosteentje, en legt het weer neer. ‘Ik moet zó nodig naar de WC, oma’. Weg is ze weer. Timo zucht eens. Hij kent zijn zus langer dan vandaag. Maar oma is ook niet gek. ‘Weet je wat, Timo, stop maar, we gaan pas weer verder als je zus terug is’, zeg ik flink hard, zo, dat het zelfs op de WC te horen is. En dan volgt vanuit de verte die geweldige woedeaanval. Ik luister met genoegen, en ook een beetje jaloers. Wat heerlijk, om zo onbekommerd woedend te kunnen zijn! Als ze uitgeraasd is, blijft het even stil. Dan komt Noa binnengetrippeld, weer helemaal vrolijk, en gaan we aan het werk. ‘Je bent lief hoor oma’ zegt ze. ‘Meestal wel hè’, zeg ik.