Aan dat filmpje moest ik denken toen ik tijdens de belijdenisdienst met Palmpasen mensen binnen zag komen met zo'n blik van: 'Oké, ik ben binnen. Wat nu?'. Een aantal van hen ging nietsvermoedend achter de preekstoel zitten. En keek dus het grootste deel van de dienst tegen de rug van de voorganger aan. Er waren mensen die geen idee hadden waar ze toch dat lied konden vinden dat iedereen al aan het zingen was. Om er al bladerend achter te komen dat de rest van de kerkgangers ondertussen was gaan staan. Er waren mensen die met een ietwat paniekerige blik rondkeken op zoek naar de tekst van het Onze Vader - die niet konden vinden en dan voorzichtig maar wat probeerden mee te prevelen. 

Jazeker, voorganger en kerkenraadvoorzitter hielden rekening met nieuwkomers en hadden hun tekst en uitleg aangepast. Maar kennelijk zijn er toch de nodige rituelen, woorden en gebruiken die voor buitenstaanders allesbehalve vanzelfsprekend zijn. Voor mij, redelijk ervaren kerkganger, was het vermakelijk om te zien. Vermakelijk en tegelijkertijd ongemakkelijk, zoals het filmpje van Bean dat ook is. Zo groot is dus de grens tussen de kerk en de wereld, tussen vermaning en straat. Je kunt niet zomaar meedoen.

En toen gebeurde het. Joep sprak zijn belijdenis uit en vertelde over God, als bron van zijn leven. Het hardop uitspreken van die woorden maakte veel los bij Joep. Zoveel, dat hij werd overmand door emotie. En ik dacht: nu maakt het niet meer uit. Niet hoe vaak je in de vermaning zit. Niet of je het verschil weet tussen een psalm of een gezang. Niet of je het Onze Vader van buiten kent. Die snik, daar zat alles in wat Joep wilde zeggen. Die ingehouden traan, die begreep iedereen. En heel even bestond de grens tussen binnen en buiten niet meer.

Bron: DoopsgezindNL mei 2012