Op het foldertje dat bij de ingang door vrijwilligers wordt aangeboden, staat te lezen dat er een aardlijn door de kerk loopt. Nieuwsgierig als ik ben, ga ik dit uitproberen. En inderdaad er stroomt iets door me heen midden in het schip van de kerk. Het kan het placebo effect zijn maar het voelt goed en als een gave die me “om niet” wordt geschonken. Helemaal blij loop ik verder. De kerk lijkt een mini uitgave van de grote kerk van de Abdij van Le Thoronet in het Zuiden van Frankrijk. Dezelfde tijd, dezelfde zandsteen. Le Thoronet is wat roder van kleur maar desalniettemin lijken ze sprekend op elkaar.

Aan de muren zijn resten van fresco’s te zien. De crypte is het allermooist. Vrij groot voor een kerk van deze omvang. Maar het geheel blijft goed geproportioneerd. In het midden staat een beeld van een vroeg-romaanse Maria. Het is een goed geslaagde kopie want het origineel hangt in een museum in Verdun. Het is uit de 9e eeuw. Het beeld is gepolychromeerd en uniek in zijn soort. In deze Romaanse stijl is ze een koningin “met ballen”. Ze zit stevig op haar troon, wijdbeens, een guitige, ondeugende en tegelijkertijd vastberaden blik. Niet vriendelijk en aardig maar aards, kranig  met twee voeten in de klei.

De zachte zoetheid is er pas met de hemelse gotiek in gekomen. Ik realiseer me hier dat het beeld van Maria steeds verder afgedreven is van haar oorspronkelijke godheid en diepe menselijkheid. In Mont-devant-Sassey zit ze nog op haar troon en kijkt kloek de wereld in. Een blik die dwars door je heen kijkt. De moeite meer dan waard om te aanschouwen.