Net over de Franse grens bij de Abdij van Orval (B) rijd je na 5 km het piepkleine dorp Avioth binnen. Op zich niets bijzonders met haar ongeveer 100 inwoners, ware het niet dat daar een levensgrote 12eeeuwse basiliek staat.

Het is een wonderlijke ervaring als je nietsvermoedend door het heuvelachtige grenslandschap rijdt en plotsklaps een reuze kathedraal in de verte ziet oprijzen. Indrukwekkende dubbele torens. Een kathedraal temidden van deze verlatenheid? In Avioth zelf blijkt het een kathedraal in miniformaat te zijn. Een vroeg-gotisch model. De kerk heeft wel de titel van basiliek gekregen wat op zich al verwonderlijk is gezien de maat van deze kerk. Hoog als een kathedraal maar een vijfde van haar grondoppervlakte. Verder is er alles aanwezig.

Oude gepolychromeerde beelden en een heus roosraam zoals in de Notre Dame in Parijs. De preekstoel is een bijou van oud houtsnijwerk. De 900 jaar oude Madonna heeft veel weg van een zwarte Madonna. De sculptuur is donkerbruin geworden door de tijd. Haar blik is helder, bijna pinnig te noemen. Er is iets vastberadens in de gelaatsuitdrukking wat de vroege gotiek blijkbaar nog overgenomen heeft van de romaanse sculptuurkunst.

Deze Madonna wordt nog altijd elk jaar door de dorpelingen in processie rond gedragen. De basiliek is een juweel van oorspronkelijkheid, originaliteit en uniciteit. De moeite meer dan waard om Avioth aan te doen. Vooral ook omdat je er niet zoals in Reims en Chartres onder de voet wordt gelopen door toeristen.