Van geestelijke leiders mogen wij verwachten dat zij niet geheel in onwetendheid verkeren waar het God aangaat. Nochtans zijn er voorgangers die soms meer kwaad dan goed doen. De liefde die Jezus predikte, zou in de Zondagsdienst het alles overvleugelende thema behoren te zijn. Helaas is dat vaker niet dan wel het geval in kerken waar de rechte leer gehandhaafd wordt en waar donderpreken je de stuipen op het lijf jagen.

De in ’stijve’ kerken zo eentonig voorgedragen van op zich  inspirerende en menslievende Bijbelteksten heeft, naar het zich laat aanzien, binnen het Christendom niet tot verbroedering geleid maar tot tweespalt; tot betweterig gediscussieer over de ‘kleine lettertjes’ onder aan de polis van de dogmatische theologie. 

Wie weet wat God is en wie heeft zich zo volledig aan Zijn Geest overgegeven, dat hij Hem aan den lijve ervaart? Wie Hem op deze wijze ervaart is degene die om Gods hals hangt. En deze heeft de vermetelheid te zeggen: ‘Dan kan God nog zo almachtig zijn, dít kan Hij niet: mij van Zich afschudden.’ Wie dit zegt zal nooit zeggen dat hij weet wat God is, maar hij weet wel wat God níet is. Niet een ‘vertoornd’ Opperwezen, Dat ons wegens misstappen na de dood voor eeuwig laat branden in het hellevuur. Niet een God der Wrake, Die een mens uit hoofde van gerechtigheid nog bij leven in de ellende stort.

Maar wie weet wat God is? Wie kan Hem beschrijven? In vers 32 van de Mahimna Stotra (Hymne aan Shiva) gaat het zo:

Met de blauwe berg voor haar inkt.
Met een tak van de hemelboom voor haar pen.
Met heel de aarde voor haar schrijfblad.
Laat de godin der wijsheid uw grootheid beschrijven!
Dat vermocht zij niet – al schreef zij voor eeuwig.