Zo nu en dan stapte er een deftige man in een zwart pak binnen, en dan werd iedereen een beetje zenuwachtig, Saartje voorop. ‘Meneer de burgemeester, kan ik u ergens mee van dienst zijn?’ Vanuit zijn eenzame ambtshoogte deed hij dan pogingen om vriendelijk wat te converseren, maar als kind zag ik al: dat gaat niet.

Goed beschouwd zijn de rollen in deze situatie omgedraaid: hij is de leek, en ik ben de autoriteit, de dominee. Maar gelukkig, de tijden zijn veranderd. We hebben al gemaild, de burgemeester en ik, en schreven ‘Bert’, en ‘Rini’. Ik heb hem al overladen met complimenten, verteld dat Alblasserdam blij mag zijn met zo’n burgemeester. Hij heeft een prachtige diepzinnige preek geschreven, die ik al mocht lezen, want die preek gaat hij in ‘mijn’ Elthetokerk houden.

Nu gaan we wat laatste afspraken maken. Dat is geen kwestie van zomaar binnenlopen! Eerst een groot afsprakenboek invullen, en dan is er nog een tweede controlecheck door een aardige dame die me een glaasje water brengt. Want er moet natuurlijk even gewacht. Ten slotte komt hij me halen, en het blijkt toch te kloppen: hij is meer ‘Bert’ dan ‘meneer de burgemeester’. Samen bereiden we een feestelijke, spannende ochtend voor: De ‘preek van de leek’ van Bert Blase. Zondag 9 september, 10 uur. Komen allemaal!

(Klinkt dat misschien ietsie autoritair? Nee toch?)